ชีวิตแบบวัยรุ่น

ความสุขของวัยรุ่น(ใกล้ฝั่ง) เวลาเดินทางไปอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่พระอาทิตย์ขึ้นลง เข็มนาฬิกาชีวิตทำงานอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ทุกๆวันก็เป็นเหมืนเคย ตื่นขึ้นมาพร้อมกับห้องนอนห้องเดิมบ้านหลังเดิมๆฉาบสีสันด้วยลำแสงอ่อนๆของท้องฟ้า มองดูต้นไม้กับแดดแสงจางๆยามเช้า มันก็พอช่วยให้เรามีความสุขได้ทุกครั้งที่ลืมตาขึ้นมาต่อสู้กับวันใหม่ๆวันที่ยังไม่รู้ว่าจะพบอะไรต่อไปในชีวิต เมื่อช่วงเวลาของคำว่าวัยรุ่นกำลังเดินทางมาจนสุดทาง เราไม่มีทางจะย้อนเวลากลับไปดั่งเช่นวันวาน ได้แต่ทำตัวให้กลมกลืนไปกับช่วงเวลาที่กำลังจะเดินทางมาถึง ต่อไปหลังจากนี้หน้าที่ความรับผิดชอบก็คงจะมากขึ้นเป็นเงาตามตัว จากวันที่ต้องแบกหนังสือสมุดไปโรงเรียนอีกไม่นานคงอาจจะต้องแบกแฟ้มเอกสารไปที่ทำงาน ไปสู่สังคมที่เงินเป็นผู้ให้คำตอบและทำทุกๆอย่างเพื่อที่จะได้มันมา บางครั้งตั้งคำถามกับตัวเอง ทำไม และทำไม ชีวิตของคนเราจึงมีแค่ เรียน งาน และเงิน มันน่าจะมีอะไรที่มากกว่าคำจำกัดความของคำสามคำนี้ เพราะไหนๆที่เกิดมาเป็นคนทั้งทีมันน่าจะมีอะไรที่เข้ามาเติมแต่งชีวิตให้ชีวิตมีสีสันไม่อยู่ในกรอบที่ใครกำหนด อยากจะไปไหนก็ไป อยากจะทำอะไรก็ทำ มีอิสระทางความคิดไม่ต้องให้ใครชี้นิ้วสั่งให้ทำโน่นทำนี่ ฉีกหนีชีวิตที่ต้องไปเป็นดั่งมือเป็นดั่งตีนตามคนอื่นเขา ชีวิตทุกวันนี้ไม่เคยคาดคิดว่า วันนึงจะเรียนจบถึงปริญญา อาจเพราะด้วยรอยหยักในสมองที่มีเพียงน้อยนิด บวกกับความเกียจคร้าน ความไม่กระตือรือร้น โง่แล้วไม่เจียมตัว ไม่หาวิธีทำให้ตัวเองฉลาดขึ้นมัวแต่ให้เวลาแช่แข็งตัวเองไว้กับความรู้เก่าๆความคิดเดิมๆที่ติดตัวมาเพียงน้อยนิด ผมจึงดีใจกับวันที่ใกล้ถึงฝั่งฝัน 10ปีแห่งการรอคอย วันนี้ใกล้จะสิ้นสุดลงอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ที่เรียนจะจบมาได้ทุกวันนี้ส่วนนึงไม่ใช่มาจากภูมิปัญญาของตัวเองทั้งหมด โชคดีที่ยังมีผองเพื่อนคอยยื่นมือให้ความช่วยเหลือต่างๆไม่ให้ผมต้องอยู่ในโลกแห่งความโง่เขลาอย่างเดียวดายอีกต่อไป ซึ่งผมขอบใจมากๆ มันเป็นคำขอบคุณที่ออกมาจากใจจริงๆ ซึ่งผมอาจไม่กล้าบอกต่อหน้าพวกมันตรงๆก็ตาม ผมไม่รู้และไม่สามารถออกแบบหรือลิขิตสิ่งต่างๆที่ผมจะต้องเจอในอนาคตได้ ได้แต่ภาวนาอย่าให้คนบนฟ้ากลั่นแกล้งหรือเล่นตลกกับโชคชะตาของชีวิตของผมมากนัก อย่าเพิ่งพรากชีวิตผมไปในเวลาอันใกล้ ถ้าชาตินี้ผมยังไม่ได้ทดแทนพระคุณกับคนที่มีพระคุณกับผม ซึ่งมันเป็นความฝันอันสูงสุดของคนธรรมดาๆอย่างผม ผมใช้เวลาค้นหาตัวเองแล้วก็พบความจริงบางอย่างที่ผมไม่เคยคิดมาก่อน ผมไม่ต้องการความเข้าใจของคนอื่นที่มีมาให้ตัวผม ทุกวันนี้ผมพอใจกับคนที่ผมรู้สึกว่าเขาเข้าใจในตัวผม ซึ่งผมคิดว่าผมก็พอจะมี ผมมีเพื่อนที่เข้าใจในสิ่งที่ผมเป็น ผมมี ปู่ ย่า ลุง และทุกๆคนในครอบครัวที่เข้าใจผม และผมก็จะไม่เดือดร้อนอะไรเลยถ้าคนที่เข้ามาในชีวิตใหม่ๆนี้จะไม่สนใจหรือเข้าใจผม บางคนบอกว่ามีเพื่อนเยอะแล้วจะมีความสุขแต่ผมมักจะมองไปทางตรงข้ามกันเสมอ ผมอาจเป็นคนหัวแข็งเข้าใจโลกที่เป็นอยู่ยากไปนิด เพียงแค่ผมคิดว่าปริมาณของเพื่อนนั้นไม่สำคัญกับผมเลย สิ่งที่ผมต้องการคือคุณภาพหลอมรวมเป็นองค์ประกอบของคำว่า เพื่อนของผม มาวันนี้ ผมได้ใช้ชีวิตไปกับช่วงชีวิตของวัยรุ่นอย่างเต็มที่ที่สุดแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตแม้ผมอาจเคยทำผิดพลาดไปจะด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่ มาวันนี้ผมมีความคิดใหม่ๆมีพัฒนาการที่สามารถสลัดความคิดจากกรอบเดิมๆของผมออกไปได้บ้าง ***************************************************** ที่มา: http://www.oknation.net/blog/print.php?id=330954 ใน ชีวิตวัยรุ่นพวกเราต้องการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข